അനന്തരം💔

അനന്തരം 💔

അദ്ധ്യായം 1: ഓർമ്മകളുടെ പെരുമഴക്കാലം

​ഓർമ്മകൾക്ക് ചിലപ്പോൾ വേനൽമഴയുടെ സ്വഭാവമാണ്. വറ്റിരണ്ടുവെന്ന് കരുതിയ മനസ്സിലെ ഇടവഴികളിലേക്ക്, യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ അവ പെയ്തിറങ്ങും. പുറത്ത് ഗൾഫ് നഗരത്തെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് ആഞ്ഞടിക്കുകയാണ്. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്നു. ഇരുണ്ട ആകാശത്തിന്റെ മാറിലേക്ക് കൂർത്ത മിന്നലുകൾ അമ്പുകൾ പോലെ തറഞ്ഞുകയറുന്നുണ്ട്. പ്രകൃതിയുടെ ഈ രൗദ്രഭാവത്തിലും, എന്റെ ഉള്ളിലെ എരിഞ്ഞടങ്ങാത്ത ആ പഴയ കനൽ മാത്രം കെട്ടുപോയിരുന്നില്ല. കാലം എത്രവലിയ മഞ്ഞുവീഴ്ചകളാൽ മൂടിവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, ചില മുഖങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്; ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ മഞ്ഞുരുകി പഴയ അതേ ചൂടോടെ അവ നമ്മുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുവരും.

​വർഷങ്ങളുടെ നീണ്ട മൗനത്തിനുശേഷം, ഇന്ന് ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടു.

​സിന്ധു.

​എന്റെ ഓർമ്മകളുടെ താളുകളിൽ അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും പഴയ ആ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയുടെ മുഖമാണ്. അമ്പലപ്പറമ്പിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ, പാതി വിടർന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂവുപോലെ ധാവണിയുടുത്ത് നിന്നിരുന്നവൾ. ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽപ്പെടുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ വിശാലമായ മുതുകിനു പിന്നിലേക്ക് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ഒളിച്ചിരുന്നവൾ. അപരിചിതമായ മുഖങ്ങളെ നോക്കാൻ പോലും ഭയന്ന്, നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച പുസ്തകക്കെട്ടുകളിലേക്ക് മാത്രം കണ്ണുനട്ട് പതുങ്ങി നടന്നിരുന്നവൾ. ആ സിന്ധുവിനെയാണ് എന്റെ ഹൃദയം ഇന്നും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്.

​എന്നാൽ ഇന്ന്, ദേരയിലെ ആഡംബരത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റമായ ഹയാത്ത് ഹോട്ടലിന്റെ കവാടത്തിൽ, തിളങ്ങുന്ന കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ആ സ്ത്രീയിൽ എന്റെ പഴയ സിന്ധുവിനെ കണ്ടെത്താൻ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഏറെ നേരം വേണ്ടിവന്നു. അവളുടെ ചുവടുകളിൽ ഇന്ന് പഴയ ആ പരിഭ്രമമില്ല. ആരെയും കൂസാത്ത, ലോകത്തെ മുഴുവൻ തന്റെ കാൽക്കീഴിൽ നിർത്താൻ പോന്ന എന്തോ ഒരു കാന്തി ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. ആരുടേയും കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഇനി ഒളിച്ചോടേണ്ടതില്ലാത്തവളെപ്പോലെ അവൾ നടന്നടുത്തു.

​സിന്ധു വർമ്മ.

​കാലം അവളുടെ രൂപത്തെ മാത്രമല്ല, പേരിന്റെ ഗാംഭീര്യത്തെപ്പോലും മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഓഫീസിലെ ഒരു ക്ലയന്റ് മീറ്റിങ്ങിനുവേണ്ടി അവിടെ എത്തിയതായിരുന്നു ഞാൻ. ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോഴാണ് വിധിയുടെ ക്രൂരമായ തമാശപോലെ അവൾ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്. അവൾ എന്നെ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം, ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. ഭൂമി അവിടെ സ്തംഭിച്ചുനിൽക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. എന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.

​എന്നിട്ടും... തീർത്തും അപരിചിതനായ ഒരു വഴിയാത്രക്കാരനെ കടന്നുപോകുന്നതുപോലെ, മുഖത്തൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ അവൾ എന്നെ കടന്നുപോയി.

​ഓഫീസിലെ ഇടുങ്ങിയ ക്യാബിനിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും എന്റെ മനസ്സ് ആ ഹോട്ടലിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ തന്നെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ അക്കങ്ങൾ എനിക്കുമുന്നിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പല ഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കുകയും ഫോണുകൾ നിരന്തരം മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ എന്റെ കാതുകളിൽ അതെല്ലാം ഒരു ശൂന്യതയുടെ മാറ്റൊലി മാത്രമായിരുന്നു. എന്റെ സിരകളിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു— അവൾക്ക് ശരിക്കും എന്നെ അത്രവേഗം മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞോ? എന്റെ ഓർമ്മകളുടെ വേരുകൾ അവളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും അറ്റുപോയിരുന്നോ?

​വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾക്ക് ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഷാർജ കോർണിഷ്. മനുഷ്യർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഉത്തരങ്ങളേക്കാൾ ആവശ്യം അലറുന്ന കടലിന്റെ സാമീപ്യമാണ്. മുഖത്തടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റും, അതിരുകളില്ലാത്ത കടലിന്റെ അനന്തതയും മാത്രമേ ഇപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിലെ ഭാരം കുറയ്ക്കൂ. എന്നാൽ തിരക്കേറിയ ജംഗ്ഷനിലെ ട്രാഫിക്കിൽ കുടുങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ സത്യം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്— ഫ്ലാറ്റിന്റെ താക്കോൽ ഞാൻ ഓഫീസിലെ മേശപ്പുറത്ത് മറന്നിരിക്കുന്നു. സ്പെയർ താക്കോലാകട്ടെ, നാട്ടിലേക്ക് പോയ അഭിലാഷിന്റെ കൈയിലും. തിരികെ പോകാൻ എന്റെ മനസ്സ് വിസമ്മതിച്ചു; എങ്കിലും മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലായിരുന്നു.

​ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും ഇരുട്ട് നഗരത്തെ വിഴുങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ക്യാബിനിൽ നിന്ന് താക്കോലെടുത്ത് ലിഫ്റ്റിന്റെ ബട്ടൺ അമർത്തുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് സെക്യൂരിറ്റി സാജിദ് ഭായിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

​“സാജിദ് ഭായ്, എന്തെങ്കിലും മറന്നോ?”

​“അതെ... താക്കോൽ മറന്നു.”

​ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ അടയുമ്പോൾ, അതിലെ തണുത്ത ഗ്ലാസിൽ പ്രതിഫലിച്ച എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. എനിക്ക് തന്നെ അപരിചിതമായ ഏതോ ഒരു മുഖം. ചുളിവ് വീണുതുടങ്ങിയ, സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം കരിഞ്ഞുപോയ ഒരു പ്രവാസിയുടെ മുഖം. കാലം എന്നോട് ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരത അതായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അച്ഛന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചുനിന്നവൾ ഇന്ന് ഈ മഹാനഗരത്തെ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി മാറ്റിയപ്പോൾ, അവളെ മാത്രം തന്റെ ലോകമായി കണ്ടിരുന്ന ഞാൻ, ഈ കോൺക്രീറ്റ് കാട്ടിലെ ആയിരക്കണക്കിന് അജ്ഞാതരായ പ്രവാസികളിൽ ഒരാളായി ചുരുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആ ഹോട്ടൽ വരാന്തയിൽ വെച്ച് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് വെറും അവഗണന മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയോ, ചാരത്തിനടിയിൽ അണയാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു കനലിന്റെ നേർത്ത ചൂട് ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

​നേരം ഏറെ ഇരുട്ടിയിട്ടും എന്റെ യാത്ര കോർണിഷിലേക്കു തന്നെയായിരുന്നു. കടലിൽ നിന്ന് ഒരു രോദനം പോലെ കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകാശം അതിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒളിച്ചുവെച്ചതുപോലെ കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഞാൻ തനിച്ചിരുന്നു. ചുറ്റും പല ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മനുഷ്യർ, പല ഭാഷകൾ. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാർ, കൈകോർത്തു നടക്കുന്ന പ്രണയികൾ. ഈ നഗരത്തിന് രാത്രിയെന്നത് അവസാനമല്ല, പകരം പകലിലെ എരിതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടവർക്കുള്ള ഒരു സങ്കേതമാണ്.

​കടൽക്കാറ്റിന്റെ തണുപ്പ് എന്റെ അസ്ഥികളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്, തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പലിനിടയിൽ ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടത്.

​സിന്ധു.

​കുറച്ചകലെയായി ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. മൊബൈൽ സ്ക്രീനിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് മാത്രം പതിച്ചിരുന്നു. രാവിലെ ഹോട്ടലിൽ കണ്ട ആ ആഡംബരവതിയായ സിന്ധുവായിരുന്നില്ല അത്. അവളുടെ മുഖത്ത് ലോകം മുഴുവൻ ചുമന്നവളുടെ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. ആരോടും പറയാൻ കഴിയാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കിയ ആയിരക്കണക്കിന് രാത്രികളുടെ വിങ്ങൽ ആ കണ്ണുകളിൽ തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു.

​അവൾ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചോ എന്നറിയില്ല. ഫോൺ സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ച് അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. പിന്നെ, നേരെ ഞാൻ ഇരുന്ന ബെഞ്ചിനരികിലേക്ക്. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി. അവൾ വന്ന് എന്റെയടുത്ത് ഇരുന്നു. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വെറുമൊരു കൈയകലം മാത്രം. എങ്കിലും ആ ചെറിയ ശൂന്യതയ്ക്കുള്ളിൽ സമുദ്രത്തോളം ആഴമുള്ള നഷ്ടപ്പെട്ട വർഷങ്ങൾ കിടന്നിരുന്നു. കടൽ മാത്രം ഞങ്ങളെ നോക്കി ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​ദീർഘമായ ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വിളിച്ചു.

​“സാജിദ്...”

​വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അതേ സ്വരത്തിൽ എന്റെ പേര്. കാലം അവളിൽ നിന്ന് പലതും കവർന്നെടുത്തിരുന്നെങ്കിലും, ആ ശബ്ദത്തിലെ നേർത്ത വിറയൽ പഴയ സിന്ധുവിന്റേത് തന്നെയായിരുന്നു.

​“എന്നെ കണ്ടിട്ടും... എന്തിനാ കാണാത്തതുപോലെ നടന്നത്?” കടലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

​“ഞാൻ കരുതി... നീ എന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന്,” എന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.

​അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിളറിയ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. പഴയൊരു മുറിവിൽ തൊടുമ്പോൾ അറിയാതെ വന്നുപോകുന്ന വേദനയുടെ പുഞ്ചിരി.

​“ചില മുഖങ്ങളെ കാണാതിരിക്കാൻ കണ്ണടച്ചാൽ മാത്രം പോരല്ലോ, സാജിദ്...” അവൾ നിശ്വസിച്ചു. “വർഷങ്ങളായി മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും, എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോകാത്തൊരു മുഖമായിരുന്നു നിന്റേത്.”

​കാറ്റിന് പെട്ടെന്ന് തണുപ്പ് കൂടിയതുപോലെ തോന്നി.

​“പിന്നെ ഹോട്ടലിൽ വെച്ച് എന്നെ കണ്ടിട്ടും നീ...” എനിക്ക് വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​അവൾ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഞാൻ നിന്നെ ഒഴിവാക്കിയതാണെന്നാണോ നീ കരുതിയത്?”

​ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ വീണ്ടും ആ കറുത്ത കടലിലേക്ക് നോക്കി.

​“നീ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച സിന്ധുവിനും, ഇന്ന് നിന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന ഈ സിന്ധുവിനും ഇടയിൽ ഒരുപാട് വർഷങ്ങളുടെ ദൂരമുണ്ട് സാജിദ്. ആ വർഷങ്ങളിൽ എനിക്ക് എന്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നും, എത്രത്തോളം ചോരവാർന്നാണ് ഞാൻ ഇവിടെവരെ എത്തിയതെന്നും നിനക്കറിയില്ല.”

​ആ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരിക്കൽ ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന പകയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് പറഞ്ഞുതീർക്കാനാവാത്ത വേദനയുടെ ആഴങ്ങളായിരുന്നു.

​“അന്ന് നീ പോയപ്പോൾ...” അവൾ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ പതറി. “എന്നിൽ നിന്ന് എന്നെത്തന്നെയാണ് നഷ്ടപ്പെട്ടത്. പിന്നെ ആ പഴയ സിന്ധുവിലേക്ക് തിരികെ നടക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.”

​“ഞാനാണോ പോയത്, സിന്ധു? അന്ന് നീയായിരുന്നില്ലേ—”

​“മതി.” അതൊരു ആജ്ഞയായിരുന്നു. അവൾ സീറ്റിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു. കടലിലേക്ക് നോക്കി കുറച്ചുനേരം സ്തംഭിച്ചുനിന്നു.

​“കഴിഞ്ഞുപോയ കാര്യങ്ങൾക്ക് നമ്മൾ രണ്ടുപേർക്കും അവരുടേതായ ഓരോ കഥകളുണ്ടാകും. നിന്റെ കഥയിൽ ഞാൻ നിന്നെ ചതിച്ചവളായിരിക്കാം... എന്റെ കഥയിൽ നീയും.” അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “പക്ഷേ ചില കഥകളിൽ ആരാണ് ശരി, ആരാണ് തെറ്റ് എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, ആ അദ്ധ്യായങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെ അടച്ചുവെച്ചു പോകുന്നതാണ്. നീ അന്വേഷിക്കുന്ന ആ പഴയ സിന്ധു ഇന്നില്ല സാജിദ്. കാലം അവളെ എവിടെയോ കൊന്നുകളഞ്ഞു. ഇന്ന് നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന എന്നെ വാർത്തെടുക്കാൻ ഞാൻ കൊടുത്ത വില... അത് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ.”

​അവൾ നടക്കാൻ തിരിഞ്ഞു. രണ്ടടി നടന്ന ശേഷം നിന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു:

​“ഒന്നുമാത്രം അറിയുക... ഞാൻ നിന്നെ വെറുക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ നിന്നെ ഓർക്കുമ്പോൾ കൂടെവരുന്ന ആ കാലത്തേക്ക്... എനിക്ക് ഇനി തിരികെ നടക്കാൻ വയ്യ.”

​അവൾ ഇരുളിലേക്ക് നടന്നുമാഞ്ഞു. ഞാൻ അവളെ തടഞ്ഞില്ല. രാത്രിയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളുടെ രൂപം ഒരു ബിന്ദുവായി മായുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നു. ദൂരെ ആകാശം പിളർന്നു. ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി എന്റെ കൈവെള്ളയിൽ വീണുടഞ്ഞു. പിന്നെ അതൊരു പെരുമഴയായി മാറി. കടലും കരയും ആർത്തലയ്ക്കുന്ന മഴയിൽ ഒന്നായിത്തീർന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവരെല്ലാം ഓടിമറഞ്ഞു. ഞാൻ മാത്രം ആ ഇരുമ്പുബെഞ്ചിൽ മഴയേറ്റ് ഇരുന്നു. പ്രകൃതിക്ക് എന്റെ ശരീരത്തെ നനയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു, പക്ഷേ ഓർമ്മകളുടെ നെരിപ്പോടിനെ അണയ്ക്കാൻ ആ മഴയ്ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.